De E4 ‘in de bus’ geblazen!!

Ik ben er altijd jaloers op geweest. Jaloers op mensen die precies weten waar ze zich bevinden als zich ergens op de wereld iets ingrijpends afspeelt. Mijn vader weet zich bijvoorbeeld nog exact te herinneren dat hij zonder wc papier op het toilet zit als in 1963 John F. Kennedy wordt doodgeschoten. M’n moeder weet nog steeds dat ze in 1969 kleurloos op Nederland 2 naar Hadimassa kijkt, terwijl Neil Armstrong op Nederland 1 z’n eerste stappen op de maan zet en m’n oudste broer vergeet nooit meer dat hij op 9/11 aan de grens met België wordt aangehouden met een achterbak vol illegaal vuurwerk.
Ik heb die ervaringen nooit gehad, tenminste……………….., tot nu toe. Want op 1 mei 2010, de dag dat Concordia  E4 het kampioenschap in de derde klasse behaalt, vergeet ik nooit meer waar ik me op dat moment bevind.
Niet tussen de feestvierende spelertjes, niet uit m’n panty vliegend van het Antilliaanse trommelgeweld, niet knagend aan de kampioenstaart, niet versteld staand van die gigantische beker en niet genietend van al die enthousiaste supporters.
Nee…….., ik zit in een bus. Mezelf drie slagen in de rondte verbijtend omdat ik niet bij deze spannende ontknoping kan zijn, sta ik als mijn alter ego van ‘Haagsuh Rêsleijah’, contractueel verplicht, middenin een luxe touringcar verwoede pogingen te doen om zo’n  dikke 50 verdwaalde bouwvakkers op een ludieke manier door ‘Duh stad der Steduh’ te loodsen.
Vanaf het moment dat we het Den Haag Centraal passeren treedt de geïmproviseerde hotline met mijn lieftallige echtgenote, geposteerd langs de zijlijn, in werking: 1-0!!
Terwijl ik zojuist uitleg dat wij Hagenezen naast het Centraal Station een opleidingscentrum bouwen waar wij jonge meisjes alvast leren tippelen voordat ze beginnen met lopen, kan ik een luid ‘YES’ niet onderdrukken.
Als ik de vraag van een oude stucadoor  gezeten op de achterbank, of ik net vader was geworden, negatief heb beantwoord, krijg ik bij het Malieveld de volgende tussenstand door: 2-0!!
Ik besef me meteen dat m’n constant rinkelende telefoon enige uitleg behoeft voor de aanwezige gasten, want de E4 laat er aan de Brasserskade geen ‘kunst’gras over groeien: 3-0, 4-0!!!!
Nadat ik heb verteld dat m’n jongste zoon z’n kampioenswedstrijd speelt, wordt er ook in de bus serieus meegeleefd. De vocale uitleg over Madurodam, het Binnenhof, het paleis Noordeinde en andere pareltjes die Den Haag rijk is, wordt volledig overstemd door het gejuich in de bus als ik weer een tussenstand meld: 5-0!!!!
Bij 6-1 neemt het enthousiasme ongekende vormen aan: Terwijl een stuk of tien metselaars van vreugde in de lussen hangen en dertig betonvlechters in het gangpad de polonaise inzetten,  heft de gehele bus spontaan het ‘Heisa heisa hopsasa……’ aan.
Als ik tijdens een tussenstop de eindstand van 7-2 bekend maak, is het hek helemaal van de dam. Inmiddels begeleid door een serieus escorte van politie te paard loopt de losgeslagen horde, als een ware meute oude hooligans luidkeels ‘Jan Thomée’ scanderend, richting het Plein.
Onder het genot van de nodige alcoholische versnaperingen ontspant zich daar een waar kampioensfeest, wat de huldiging van onze Tukkers devalueert tot een zielig familiefeestje.
Als trotste vader neem ik na afloop van de rondleiding de vele soms ietwat heftige schouderkloppen en felicitaties dankbaar in ontvangst en besef ik me tijdens de rit naar huis wat een bijzondere dag dit is geweest.
1 mei 2010 staat in m’n geheugen gegrift en wat ons ook ooit nog te wachten staat: Ik vergeet never nooit meer waar ik was toen de E4 kampioen werd: ‘In de bus’!!!!

Fred Zuiderwijk